Klasyczne ustawienia rodzin

Krótka historia Ustawień Rodzin

Ustawienia rodzin w swojej obecnej formie, czyli metodą hellingerowską, rozwijane były  przez Berta Hellingera na przełomie wielu lat. Nie bazują one w znaczącej mierze na systemowym sposobie myślenia, który ma swój początek w latach 30-stych i związany jest z Gregorym Batesonem, ale doskonalone były  i zastosowane w praktyce również przez wielu innych terapeutów.

W ustawieniach hellingerowskich w celu dotarcia do rozwiązania problemu, konieczne jest włączenie zarówno rodziny klienta jak i systemu, z którym jest on związany.
Rumuńsko – amerykański psychiatra Jakob Moreno, poprzez realizacje teatralne odkrył znaczenie więzi socjalnych swoich klientów. Zauważył on, że problemy i zaburzenia psychiczne człowieka związane są ściśle ze środowiskiem, w jakim żyje.

Od Virginii Satir, zajmującej się pracą socjalną w Palo Alto, pochodzi rekonstrukcja rodziny i rzeźba rodzinna (???) ( przy czym to drugie nie jest identyczne z ustawieniami rodzin metodą hellingerowską). Wszyscy członkowie rodziny połączeni są poprzez rząd pokoleniowy i są w stanie uwolnić się z narzuconych im przez rodzinę i przejętych dla niej zadań.

Ważne impulsy pochodzą z pracy Ivana Boszomenyi-Nagys, wywodzącej się od myśli Martina Bubersa. Podkreślają one istotę dawania i brania jako wyrównania w ramach relacji i związków międzyludzkich.
Równocześnie z nimi Bert Hellinger pracuje z pojedynczym klientem i jego wewnętrznym obrazem rodziny, takim jaki się on pokazuje poprzez postrzeganie ustawionych reprezentantów. Postawę taką i wynikający z niej rozwijający się sposób postępowania nazywa on fenomenologicznym sposobem działania.

Głęboko poruszającą realność tej pracy pojąć można tylko poprzez własny udział w ustawieniu, czy to w charakterze osoby stającej w roli reprezentanta, czy też przychodząc z osobistym problemem, który wymaga rozwiązania.